ممنون از نظراتتون . امیدوارم صادقانه بوده باشه .

راستش خودم زیاد از این خوشم نمیاد.نظر شما چیه؟

شعر:

دانه های برف،ریز و کوچک

تند،محکم

دانه های برف چون منظم،چون چه بی نظم

شاهد بی نظمی نظم

تند،محکم،عالمانهِ

دانه های برف،چون معلم،منتظر از شاهکارها

نقش بسته در رخ پا،جاودان در ذهن زیبا

یادگاری از قدم ها،در رخ بی پیله ی خود

نقش می بندد چه بی خود

تند،محکم،عالمانهِ،شاعرانه

دانه های برف،زیرکانه،می خزد در گردن ما،حس سرمایی درونی،لذت بی شادمانی

تند،محکم،عالمانه،شاعرانه،مطربانه

دانه های برف،چون گریزان،از کمند آفتابان،می روند در یاد یاران

تند،محکم،عالمانه،شاعرانه،مطربانه،...شایدم جاودانه

ب.ت.ز

بوی ترحم زنان

کوی حریم مومنان

هر نفسی ز عاشقان

ب.ت.ز

بوسه ی تند باد زک

آمدن کلام رک

رد شدنت مثل یه تیک

ب.ت.ز

بارش تیشه زمان

پر شدن حد گمان

ناله تار است و کمان

ب.ت.ز

بچه تاریک زلال

رویای داشتن یه بال

جنین بچه،یه وبال

ب.ت.ز

این شعر بی پایان است،آیا زندگی پایانی دارد؟

سلام

من يك تازه واردم !با همكاري امين قصد داريم دوباره وبلاگ رو فعال كنيم.

نميدونم چند نفر از شما هنوز به اينجا سر ميزنيد اما اميدوارم بتونم با آپ كردن به موقع بازم به وبلاگ رونق بدم.

دوست جديد شما : مدوزا

تو این مدت که مزاحمتون بودم خیلی اذیت کردم ببخشید

الان هم فقط اومدم از حضورتون تشکر کنم و بگم پایان٬نمیدونم این پایان چقدر طول می کشه٬شاید ۱ ماه شاید هم برای همیشه٬فقط تنها خواهشی که دارم ازتون اینه که تو نظرسنجی شماره بهترین شعر رو برام بزارید(چرندیات یک پرند٬۱ تا آخر)ممنون از همتون

دوست دار شما         امین داداش

از استقبالتون از  www.amindadash2.blogfa.com ممنونم

آن افسانه چه شد؟

نشاید گفت که نیست(هیش،اگر آینده را بادی به گوش آیندگی برساند

بودن هم به قهر خواهد رفت)

پس آن را،ای فراتر از وهم و خیال

                                      بر آستان شایسته ترینان

                                                                   می نشانیم

تا در عین نبودن،باشد در دسترس همگان

بر سکوی آینده ای نامتناهی

دیگه انقدر خسته شدم که حال و حوصله هیچ چیز رو ندارم٬ چه برسه به این وبلاگ که در دستان انسان هایی بی خرد ملعبه ای شده.از این به بعد هم فقط شعر می نویسم.اگر هم بگید شعرهام بده٬اون رو هم دیــــگه نمی نویسم.

که این من از ندانستنش حسرت بخورم.

ارزش ها٬حقیقت دارند-و چه ارزان حقایق-

چه آهسته گریستم

فریاد تعفن آلودشان را

سرزمینم را٬زمینم را

بی ادبانه تر از مطرح شدن

و حتی بودن هستند

من از خیر این مشاعره گذشتم ٬ اصلا فکر نمی کردم بعضی ها انقدر بی ظرفیت باشند.

شهادت سردار کاظمی و دیگر دوستانش را هم ٬تسلیت می گویم.

شعر

پریشانم٬ سعی بی نتیجه هدف دار شدن

                    چون خنده ای اجباری مرا خسته کرده است

نه سپیدم نه سیاه٬عاشق هول و ولا

در خودم می گویم٬

                       دیگر حتی دقیقه ای صرف نیایش نخواهم کرد

ای مردم به اجبار می گویم٬

                      -باید- از زندگی لذت ببریم

اما نمی دانم کدامین را باور کنم.

سخنم٬گریه وجدان و یا بغض گلو

به کدامین آیه٬بی قافیهگی را تکمیل کنم؟

ای ترسو تر از شعله-که با دانایی می ترسی-

ای کوتاهتر از شمع٬

ای فراموش شده چون شمع٬

تو را می گویم٬کتاب محبت٬عشق٬

دوستی و تمامی واژگانی که تنها تو را شایسته است...

شمعی که با آن تو را می خواندم با باد منطق و استبداد خاموش شده

چه کلماتی! جمله هایم بوی تعفن به خود گرفته...

آیا من نیز چنینم؟!

اول٬از همه به خاطره شرکت در مشاعره از همه تشکر می کنم

دوم٬ می خواستم ازتون درخواست کنم که شعر نو تو مشاعره ننویسید

سوم٬می خواستم شعرهایی که می نویسید مودبانه باشه و مثل شعرهای

آقا مسیح نباشه

چهارم٬می خوام یک باره دیگه برای کسانی که مشاعره نمی دونن توضیح

میدم٬مشاعره یعنی اینکه مثلا من یک بیت شعر می گم که با د تموم٬

می شه نفر بعدی باید شعرش با د شروع بشه٬شما لطفا این قانون رو

رعایت بکنید من خودم شعرهای کسایی که اشتباه می کنن رو پاک می

کنم.

شعر

مردم همه خوشحالند/تنفس فردا مرا نیز به خنده وا میدارد/

مردم همه خوشحالند/گذشته تباه و آینده ای نا معلوم/

مردم همه خوشحالند/به دنبال نقطه ای نورانی در گذشته که آینده را ترسیم می کند/

اکنونی وجود دارد؟

مردم همه خوشحالند/مست اما نه...و من مست چه هشیارم!

بوی تند ویسکی که در بینی من پخش شدن را تجربه می کند به انتظار نعره ی آخر من است

                                       لیک

من زبانم را برای اندکی فهم به پیش هوس گرو گذاشته ام

مردم همه خوشحالند/تو نیز با خواندن این مستی

                           نه مست می شوی و نه خوشحال

بیا تا به نقطه پایانی اکنون برویم...

***راستی من ۱۵ دی به دنیا می آم***

منگم ٬ بس که پای لنگم فتاده به جوی

زنگم ٬ پتک بیداد زمانه بر سر هوی

جنگم ٬ موجی که دگر افتاده به دور

ننگم ٬ بر جاده خشک باد

رنگم ٬ تک رنگ سیاه نسل فریاد

چنگم ٬ سکوت می نوازم(بس که شیون را از بر شده ام)

سنگم ٬ باشد که آزادی همراه دل باشد(همی باید)

روحش شاد

هر سال به یادت سجده ای خواهم کرد

(بر خاک نهان خانه جاوید حقیقت)

هر سال به یادت غزلی خواهم گفت

(در بهر وجود بی ظهورت ای نور)

*

*

هر ماه که دیدم رخ محبوب تو ماه

یادم آمد که تو نوری و این مه بازتاب

هر شب که به بالینم٬آهسته تو خندیدی

این خنده تو بس بود٬تا خانه به یاد آید

همدم و اسیر من بود

                        شاهد جداییام بود

همخون آواز من بود

                       شعرای ستار من بود

اما اون پر زد و رفت

                       آتیش به این دل زد و رفت

                  **************

پیش یه مترسکی٬ عروسکی

                                    حیا نکرد پیش کسی یا ناکسی

                 ***************

دیدم و آتیش گرفتم

راه مرگُ پیش گرفتم

                 ***************

لای ساقه های گندم

                          یه جسد با یه تبسم 

شعله زد به آسمونا

                        که شاید فردا همین جا

یه جون پاکی اینجا

                        نده اون تنها ییاشو

                        جا قناری به کلاغا

اومدم ستاره ها رو بشمرم٬      نقطه های بی صدا رو بشمرم

چشمک قناریا رو بشمرم٬         آدمای بی گناهُ بشمرم

لحظه های ناتمومُ بشمرم٬       عشقایی که شد حرومُ بشمرم

اما...

تک ستاره چشم بودی و رفتی٬ نقطه ای بی صدا بودی و رفتی

چشمت اون قناری بود که گذشت٬بی گناه تو جام گذاشتیُ برفتی

لحظه ای بودی و رفتی چه گذشت؟٬عشق من بودی و رفتی چه گذشت؟

گریه مردم٬     حسرت یارم

غنچه خندون٬  پیر مرد محزون

خاطره سیاهُ٬   یه قاب خالی٬استکان چایی٬برا مهمونامون

روضه خونِ خندون٬    شمع بیابون٬شعر تو خیابون

شهر خیالی٬   یه جای خالی٬کنج دیواری

نفسای لرزون٬   یک تن بی جون!خودم و تو حیرون

بغض شکسته٬   بارون یه لحظه

خسته خسته٬   می باره٬دو باره

تند و شتابان٬   انتظار پایان٬در ره خوبان٬

تند و شتابان...

محتاج خیالم من٬یادم همه تنهایی

بیداد نهالم من٬میوه ای خیالاتی

هشدار زمانم من٬یارم تو و فردایی

تکرار شقایق ها٬بازم گل و این صحرا

لبخند گل تنها٬تضمین تو و فردا

اینم شعر شاد که می گفتید